Pobudka o 6:00, szybkie śniadanie i jako pierwsi wyruszyliśmy w dalszą podróż. Po ulewnej nocy, wszystkie wcześniej uprane rzeczy do niczego się nie nadawały. Na drogach nieustannie siąpiło. Pogoda była beznadziejna.
Nagle zerwał się niesamowity wiatr. Odetchnęliśmy z ulgą, że nie jedziemy pod niego. Na 30 km spełniły się jednak nasze skryte przypuszczenia. Skręcając na lewo dostaliśmy się idealnie w epicentrum działania wiatru. Jechało się tragicznie. W czasie zjazdu byłem zmuszony zmienić ustawienie przerzutek na te które zwykle ustawiam na podjazdy. Wiatr niemiłosiernie hamował nasze ruchy. W dodatku po wczorajszym dniu moje przerzutki zaczęły szwankować. O dziewiątce nie miałem co marzyć.
Mimo wszystkich przeciwności dawaliśmy z siebie wszystko. Po 50 km nieustannej jazdy pod wiatr skręciliśmy na prawo na drogę wojewódzką. Co za ulga. Poczułem się o połowę lżejszy.
O godzinie 10:30 dojechaliśmy na zaplanowany na mapie obiad. Byliśmy strasznie zdenerwowani. Lokal był obskurny, babka stwierdziła, iż organizator spodziewał się, że grupa przyjedzie tu o 15:00 więc obiadu jeszcze nie ma. Musieliśmy zamówić wszystko na swój koszt. Dodatkowo na mapie pojawiło się nieszczęsne oznaczenie "po ok 10 w lewo" Odczytaliśmy je jako skręt w lewo po 10km. Po przejechaniu 10km nie widząc żadnego lokalu zdecydowaliśmy się zawrócić. Okazało się, że chodziło o 10 metrów!
O godzinie 14:15 dojechaliśmy na planowane miejsce noclegowe w Piaskach. Postanowiliśmy nie czekać 3 godzin na resztę grupy i ruszyć na własną rękę do Częstochowy. Organizatorowi tradycyjnie przekazaliśmy, że będziemy nocować u babci, której oczywiście nie mamy. Nie omieszkałem zostawić dziadkom na asfalcie powiadomienia, że byliśmy tu pierwsi. Sądząc po ich chłodnym przywitaniu dnia następnego wiadomość została odczytana :D
Koło 16:00 dotarliśmy do celu. Częstochowa przywitała nas zaczepnym deszczem. Po zakupach w Lidlu i obiedzie w KFC zameldowaliśmy się w Hali Pielgrzyma. Warunki były wspaniałe. Po ciepłym prysznicu skoczyliśmy na apel jasnogórski i poszliśmy wykończeni spać. Dzień drugi wraz z całą pielgrzymką dobiegł końca:)
W sumie zrobiliśmy 286 km w czasie 12:32. Za nami wiele przeciwności i kryzysów. Ale czy ktoś powie, że nie było warto ? Nie:) Wracając autobusem dogadaliśmy szczegóły następnego wielkiego projektu tego roku. Czekamy na stanowisko rodziców. Wkrótce wszystkiego się dowiecie.
Godzina 6:30. Na zewnątrz lekka mgła. Ruszamy na największa wyprawę tego roku Posłuchajcie:
Zbiórka uczestników odbyła się w Trzetrzewinie. Na miejscu spotkaliśmy naszych starych znajomych z przed roku- grupę DZIADKÓW czyli uzbrojonych w kolarzówki naszych największych przeciwników.
Tutaj musimy się na chwilę zatrzymać aby wszystko zrozumieć. Grupa dziadków nie jest w rzeczywistości w wieku emerytalnym. Składa się po prostu z 5-osobowej grupy dorosłych kolarzy po 30-tce. Dlaczego za sobą nie przepadamy?
Otóż od zeszłego roku nieustannie rywalizujemy o pierwsze miejsca na noclegowniach, obiadach itp. Mający przewagę technologiczną dziadkowie co roku odgrażają się, że nas odstawią. My za to nigdy nie dajemy za wygraną. Na ubiegłorocznej pielgrzymce dziadkowie przegrali z kretesem. Dzisiaj pełni żądzy rewanżu ruszyli na samym czele 49 osobowej grupy pielgrzymów.
Kiedy zaczęły się góry magiczne możliwości ich rowerów dobiegły kresu. Szybko zniknęli za naszymi plecami. Używam cały czas liczby mnogiej, ale kogo mam na myśli?
Otóż w tym roku zebraliśmy się w 4-osobową grupę w składzie: Ja, Darek czyli perła Podegrodzia oraz Przemek i Emre Sekuła.
Zaczęło się tragicznie. Albo inaczej: zaczęło się źle a mogło skończyć tragicznie.
Dotarliśmy do zjazdu który miał nas doprowadzić do Łososiny za olbrzymim Justem. Postanowiłem zawalczyć o rekord prędkości. Wpatrzony tylko w licznik pedałowałem na maksa. Kiedy doszedłem do 78 czyli aktualnego rekordu spojrzałem przed siebie.
Ogarnęło mnie przerażenie... 20m przede mną widniał zakręt o kącie ponad 120 stopni. Chwyciłem za oba hamulce. Było już za późno, droga się skończyła. Życie uratowałem zeskakując w ostatniej chwili z roweru. Wpadłem do rowu w którym na szczęście nie było żadnego konara. Napompowany adrenaliną od razu wstałem upewniając się, czy wszystkie części ciała funkcjonują. Koledzy jadący za mną w panice pytali czy żyję. Przeżyłem wiele wypadków, nie wiem jak to wyglądało, jeśli wierzyć Kuźmie to tragicznie. Jak sam przyznał kiedy dojeżdżał do miejsca wypadku wyobrażał już sobie karetkę pogotowia i rozczarowane miny moich rodziców.
Pani Jasnogórska, Dziękuję i przepraszam za głupotę. Tyle mogę powiedzieć.
Po zdezynfekowaniu obrażeń rzuciłem okiem na rower. Wyglądał okropnie. Kierownica przekręcona, koło całkowicie scentrowane, napęd nie działał. Zrezygnowany uderzyłem w niego. Naprawił się!(napęd) Ruszyliśmy w dalszą trasę.
Na domiar złego okazało się, że sytuacja z Krk się powtórzyła. Pomyliliśmy trasy i wyjechaliśmy w Tgb czyli po złej stronie Justu. Wjechaliśmy na szczyt na pełnych obrotach ścigając naszych rywali. Zastaliśmy ich odpoczywających na Cpn'ie w Łososinie. Chcąc ich zgubić zrezygnowaliśmy z postoju.
Rozpoczęło się 5h umierania. Z piekącymi ranami i zepsutym rowerem trzymałem się na kole za towarzyszami nadającymi tradycyjnie szalone tempo. Na obiad zaplanowany na 12 dotarliśmy o 10:30. Po zjedzeniu i chwili odpoczynku ruszyliśmy dalej. I tutaj przyjemny obrazek. Naszym oczom ukazali się Dziadkowie.
"Obiad jest tam"- rzekli ucieszeni. "Wiemy jesteśmy już po"- odpowiedzieliśmy zaczepnie "Ale, ale to ....: NIEMOŻLIWE"- rzekł Lider dziadków z klubu Sokoła Tarnów.
Widząc jego smutną minę odczuliśmy olbrzymią satysfakcję.
Nie słuchając przechodniów odradzających nam jazdę skrótem przez las wpadliśmy w olbrzymie bagno. Zgubiłem telefon, który na szczęście szybko znalazł Przemek. Darek zaliczył niegroźny upadek. Na asfalt wyjechaliśmy lżejsi o połowę.
Na 90km zauważyliśmy jakaś znajoma twarz po 30-tce jadącą na semi-kolarce. Okazało się, że to jeden z pielgrzymowiczów. Nie mogliśmy zrozumieć jakim cudem znalazł się przed nami. Kiedy o to zapytaliśmy był święcie przekonany, że jedzie za dziadkami. Zaraz wszystko zrozumieliśmy. Otóż Marek, bo tak miał na imię jechał razem z dziadkami, ale jak sam przyznał dyktowali takie tempo jakby kogoś gonili(chyba wiemy o kogo chodzi:) i nie był w stanie się za nimi utrzymać. Okazało się, że nie zauważył potem na mapie miejsca postojowego na obiad. W ten sposób znalazł się na samym czele.
Po 8km zgubiliśmy naszego nowego towarzysza.
Kiedy docieraliśmy już do miejsca noclegowego zaczęło niesamowicie grzmieć. Rozpętała się straszna burza. Byliśmy świadkami tragedii ludzkiej. Domy dookoła były pozalewane. Woda wyszła na drogę. Jechaliśmy przez istną rzekę. Przez szosę próbowały się przebić samochody straży pożarnej. Straszny widok i to dosłownie po 2h opadów. Powodem była zatkana kanalizacja. Co za głupota...
Cali mokrzy i ubłoceni dojechaliśmy do miejsca noclegowego. Poszliśmy do baru. Staliśmy już prawie 20min w kolejce z powodu lokalnych alkoholików, którzy kupowali piwo i to dosłownie hurtowo. Nagle odgarnął ich wszystkich znany już nam towarzysz, Marek.
-"Proszę mi podać piwo, ZIMNE ! i hamburgera do tego bo chce mi się jeść "
Zdezorientowani pijacy nie wiedzieli co się dzieje. Marek zaraz się z nimi spoufalił. Po 5 min. z wypiekami na twarzy słuchaliśmy jak jeden z nich zwierzał mu się z problemów łóżkowych ze swoją żoną.
Kiedy wróciliśmy spotkaliśmy dziadków przekonanych, że dojechali pierwsi. Nie omieszkałem wyprowadzić ich z błędu:)
Nocleg odbywał się w sali gimnastycznej położonej na terenie lokalnej plebani. Zajęliśmy pokój w którym najwyraźniej spały jakieś cygany. Śmierdziało jak w... Zawsze to lepsza alternatywa niż spania na podłodze z dziadkami.
Dookoła poukładane były butelki po alkoholu, a na parapecie siedział poradnik do Seksu i masturbacji. Ładna mi plebania :D Dzień 1 dobiegł końca. Link do zdjęć: http://picasaweb.google.com/104531894211713558366/Czestochowa
Jest to mój ostatni wpis przed wyjazdem na pierwszy większy projekt w tym roku. Większość z was prawdopodobnie wie już o jaki wyjazd chodzi. Jutro tj. 23.07 wyruszam na pielgrzymkę rowerową do Częstochowy wraz Przemkiem i Sekułą. Przed nami nieco poniżej 300km i 2 dni jazdy w ekstremalnych warunkach.
Jeśli wierzyć prognozą to pierwszego dnia będziemy smażyć się na 35 stopniach, a w sobotę dotrzemy pod Jasną Górę cali przemoczeni od ulewnych opadów.
Cóż, Let see. Jestem gotowy na wyzwanie. Dzisiejszego dnia wybraliśmy się naszą ekipą na ostatni sprawdzian przed wyjazdem.
Przepiękne wzgórza z widokiem na Rożnów były dzisiaj naszym celem. Zależało nam żeby dać sobie jak największy wycisk. W ten sposób zaraz po zjeździe szukaliśmy następnej góry. Byle jak najwyższej.
Oczywiście znalazł się czas na odpoczynek. Połakomiliśmy się na słodziutkie maliny obrośnięte dookoła tęgimi pokrzywami. Cali poparzeni ruszyliśmy w dalszą podróż.
Za najwspanialsze odkrycie wyprawy uważam położoną na samym szczycie wspaniałą kapliczkę otoczoną gałęziami potężnego, kilkuset letniego dębu. Żeby było lepiej z drzewa na które nie omieszkaliśmy się wdrapać roztacza się ujmujący widok na całe jezioro. Miejsca nie zdradzę. Szukajcie:)
Przed wyjazdem pobawiłem się nieco moim siodełkiem mającym sławę najtwardszego w mieście. Przesadziłem nieco z kątem nachylenia. Ból był niesamowity.
Przypomniałem sobie pytanie KORNASIA jak my faceci radzimy sobie ze schowaniem swojej męskości na siodełku. Odpowiedziałem wtedy, że wszystko schodzi jakoś na bok:D Gówno prawda! Teraz przekonałem się, że tak się nie dzieje. No przynajmniej nie na moim bezlitosnym siodełku : >
Ok, późno już. Jutro ruszamy o 6:00. Idę spać. Trzymajcie za nas kciuki:) Cya.
Pograliśmy dzisiaj ładne 3 godziny w siatkę, potem na święto dzieci gór do rynku i z powrotem.
W domu niemałe zaskoczenie. 1000km na liczniku :)
Tak więc, mam zaszczyt państwu ogłosić iż od maja tego roku zrobiłem 1000km w dosyć słabym czasie 58h. Czyli w 2,5 dnia. Wiele z tych wycieczek nie opisywałem na blogu dlatego też na bikestats wartość km jest obniżona.
Jeśli zdrowie dopisze to nie mam wątpliwości, że w wakacje skończę drugi tysiąc:p
Tak to już w życiu bywa: ludzie dorastają, żenią się, budują domy. No tak, ale ktoś musi przy tym harować. Zupełnie jak ja.
Uprzedzam od razu. Dorastanie i stawianie własnego domu jeszcze przede mną o zmianie stanu cywilnego nawet nie wspominając :) Chodzi oczywiście o mojego starszego brata, który zaoferował mi pracę w zamian za piwniczankę, wielgachny kawałek szynki i oczywiście ciepłe słowo.
Tak więc na rowerek i Siedlce witają.
Po skończonej robocie szybki obiad i na WSB. Tym razem nie na siłownię, a na tenisa. Wiktor zaoferował sprawdzenie moich kortowych umiejętności. Chyba nie wypadłem źle. Mój oponent stawiał opór, ale wyniku z czystej życzliwości nie zdradzę :p
Wracając z kortu wpadłem "przypadkowo" na obchodzącą swoje 17 urodziny Kingę Nowacką, której z tego miejsca jeszcze raz składam życzenia:)
Ostatnio mało piszę, ale zwyczajnie nie ma o czym. Codziennych 15km tras nie będę wam po prostu opisywał.
Już wkrótce dwa wielkie projekty. O których na razie nie wspominam Jedno jest pewne: Będzie się jeszcze działo.
Zapraszam na relację z najdłuższej wycieczki tego roku. Moim łupem padł tym razem Kraków. Posłuchajcie:
Nadeszła Sobota. Idealny czas na rower. Zgodnie z planem mieliśmy jechać w Pieniny. Jednak mój ambitny towarzysz Darek zaproponował wyjazd na zakupy do Krk. Nie zwykłem mu odmawiać :) O godzinie 7:30 wyruszyliśmy w najbardziej popierniczoną podróż życia...
Kiedy zdobyliśmy szczyt na wysokości Trzetrzewiny wpadliśmy na idiotyczny pomysł. Otóż jakiś rok temu jechaliśmy tą samą trasą i wtedy miej więcej w tym miejscu znaleźliśmy dróżkę prowadzącą pod Just. Perspektywa ominięcia tej góry i jechanie dalej krajowymi była kusząca. Nie zastanawiając się dłużej skręciliśmy podejmując idiotyczną decyzję.
Ponieważ nie byliśmy pewni czy dobrze jedziemy zaczepiliśmy pierwszego lepszego przechodnia. Mężczyzna obrócił się. I tutaj widok niczym z horrorów.
Naszym oczom ukazał się mrożący krew w żyłach dziadek, pijany w trupa. W swojej prawej ręce trzymał świeżo wyjętą wątrobę jakiegoś dużego zwierzęcia. Z jego rękawów opadała krew. Jąkając się, zapytałem o drogę.
- "A ty nie jesteś złodziejem ?!"- zapytał przerażającym głosem.
Zanim zdążyłem mu wytłumaczyć, że nie, powtórzył swoje pytanie 3 krotnie za każdym razem zbliżając się co raz bardziej. Wreszcie stanęliśmy twarzą w twarz. Byłem najgorszej myśli. Nagle ku mojemu zaskoczeniu dziadek spokojnym głosem wytłumaczył mi, że musimy zjechać na dół i tam krótką drogą przez pole i las dojdziemy do Łososiny.
Brzdąkał jeszcze coś pod nosem. Mi to wystarczyło. Obróciłem się na pięcie i wskoczyłem na rower pędząc ile sił w nogach. Z oddali słychać było jeszcze krzyki
- Uwaga, złodziej, Uwaga!
Zjechaliśmy na sam dół i przepraliśmy się przez rzeczkę za którą spodziewaliśmy się ujrzeć drogę. Nic bardziej złudnego. Takiego gąszczu jeszcze nie widzieliście Obróciliśmy się za siebie:
-O nie ! Nie będziemy wracać się pod taką górę i to jeszcze do tego dziadka!
Żałuję, że tego nie zrobiliśmy ! Co raz więcej kolców kaleczyło moje ciało. Wreszcie busz się skończył. Drogę zatarasowała nam jednak tym razem polana. Nie koszono jej chyba od wieków ! Widoczność zerowa. Wzięliśmy rowery na kark i powoli postępowaliśmy do przodu. Nagle wpadłem w dziurę. Poobijałem się cały. Nie miałem szans jej zauważyć. Kiedy wstałem zauważyłem w końcu jakieś gospodarstwo. Wiedziałem, ze musi być przy nim jakaś droga. Biegnąc co sił wyszliśmy z tej beznadziejnej polany. Chciałem spr która godzina. Nagle jednak zorientowałem się, że nie mam przy sobie telefonu. Spanikowany wróciłem na polanę. Nie mogłem nawet odnaleźć trasy którą szliśmy. Wszystko zarośnięte. Nagle wpadłem w dziurę. Tę samą co ostatnio. Co za pech. Oczepałem się ze zboża i już miałem wracać do Darka kiedy nagle zauważyłem telefon u swoich stóp. Kamień z serca. Musiałem go zgubić jak się wywaliłem po raz 1. Św Antoni dziękuję Ci !
Droga okazała się być tylko kamienista. Ale zawsze to coś. Musiała w końcu prowadzić do jakiejś asfaltowej. Błąd ! W tej czarnej dziurze ludzie jeżdżą tylko traktorami. Jadąc dróżką trafialiśmy od gospodarstwa do gospodarstwa. Wreszcie jakaś babcie zlitowała się nad nami i wskazała nam właściwą drogę. Oczywiście przez gąszcze, pola, lasy, sady. Postępując dalej płoszyliśmy biedne zające. Co za dziura ! Wreszcie po jakimś czasie dotarliśmy do asfaltu. Cywilizacjo witaj !
Sytuacja była nieciekawa. Straciliśmy jakieś 1,5 h, byliśmy wycięczeni i całkowicie zdemotywowani. Kraków co raz bardziej się od nas oddalał.
- A co tam słońce świeci- Jedziemy ! - Przerwał nasze rozważania Darek.
Rozpoczęła się akcja o kryptonimie: Nadganiamy. Żeby odrobić stracony czas musieliśmy dać z siebie wszystko. Poniżej 30km/h nie schodziliśmy. Na rozliczne górki wjeżdżaliśmy z pełną prędkością. W okolicach Łapanowa zajechaliśmy do pewnego gospodarstwa żeby upewnić się, czy dobrze jedziemy. Przywitała nas przemiła gospodyni z koszulką z napisem sex instructor :D
-Zbyszek !- zawołała. - Panowie pytają o drogę.
Z domu wyszedł tęgi gość po 40-tce w samych bokserkach. (Zastanawiam się czy w czymś im nie przerwaliśmy:D). Gospodarz powiedział, ze owszem jedziemy dobrze, ale jest nieco krótsza droga. Zaciekawieni poprosiliśmy aby ją nam pokazał.
-Pojedziecie panowie w lewo, prawo, potem pod górkę i przez..... LAS. - O nie !- dziękujemy- krzyknęliśmy równocześnie.
Co jak co, ale pól i lasów mieliśmy tego dnia serdecznie dosyć.
Ruszyliśmy w dalszą drogę. O godzinie 13 czasu polskiego minęliśmy gr. Krakowa. Byliśmy zaskoczeni. Oznaczało to, że mimo olbrzymiej straty w zadupiowym zadupiu dojechaliśmy w 4:30. Nieźle. Rozpoczęło się zwiedzanie. Zjedliśmy obiad w galerii Kazimierz i zrobiliśmy zakupy na drugim końcu miasta. Po samym Krk zrobiliśmy 50km.
O godzinie 16:30 ruszyliśmy w drogą powrotną. Ponieważ o 21 musiałem być w domu postanowiliśmy jechać co prędzej drogą krajową przez Brzesko. Mięśnie były już jednak dojechane. Rozpoczęło się kolejne 5h umierania.
Było wiele kryzysów, nie powiem. Mimo to dawaliśmy z siebie wszystko, byle zdążyć W pobliżu Jurkowa na drogę wyjechał traktor. Wprawdzie jechał tylko 21km/h, ale zawsze to darmowe kilkaset metrów. Dojechałem do niego i złapałem się za przyczepę. Po 700m kierowca obrócił się w moją stronę. Uśmiechnąłem się tylko porozumiewawczo. Po 1,5km facet zjechał z drogi i pożegnaliśmy się czule machając rękoma.
Po jakimś czasie dojechaliśmy do Łososiny pod nieszczęsny Just. Zrobiliśmy postój przy biedronce. Cały spocony doczołgałem się do kasy kulejąc na prawą nogę. Pewna matka z dzieckiem na mój widok zawołała:
-Krysiu, dziecko moje. Uważaj !
Co za upodlenie. Nie przejmowałem się tym w cale. Zmęczony rozciągałem się na kafelkach. Ruszyliśmy dalej. Cali wycieńczeni dotarliśmy na szczyt. Musieliśmy jednak pędzić dalej. Poniżej 30 nie schodziłem. Prawa noga dygotała z zimna.
Wreszcie o godzinie 21:30 dojechaliśmy do Sącza. Całkowicie dojechany doczłapałem się pod drzwi do domu. Trasa dobiegła końca !
Korzystając z zaproszenia Miśki udaliśmy się tego dnia do Starego Sącza na PDM'y. Wraz z Przemkiem i Kornasiem dotarliśmy bez większych przygód na miejsce.
Kiedy leży się na trawie, a słońce bije po twarzy, zaczynają pojawiać się szalone myśli. Mnie Przemkowi oraz Wiktorowi, który do nas dołączył udzieliło się to szczególnie:D
Postanowiliśmy zabłysnąć na tle towarzystwa harcerzy pasjonujących się tarzaniem w błocie i udać się do centrum St. S. na bosaka.(1,5km)
Rozpoczęła się walka z bólem, który potęgowały niewielkie kamyczki. Oddaliliśmy go choć na chwilę wchodząc na tory na gdzie próbowałem utrzymać równowagę. Kiedy doszliśmy do rynku usłyszeliśmy delikatny dźwięk gitary i śpiewającego wokalistę. Postanowiliśmy więc zamówić sobie pizze i dołączyć się do koncertu. Nagle ktoś z nas zakrzyknął:
- Pisz do dziewczyn! W st. Sączu jest koncert SDM'u !
Dziewczyny oczywiście kiedy tylko dowiedziały się kto gra udały się w naszą stronę, a my siedzieliśmy sobie wniebowzięci przegryzając pizze oraz wsłuchując się w dźwięk muzyki. Nagle ktoś powiedział:
- Ty, a tak właściwie to kto powiedział, że to SDM ? - A nie wiem? - A to w ogóle jest ten zespół ? - No pewnie! - Na pewno? - A nie wiem :D
Tożsamości rozmówców żeby nikogo nie wkopywać nie zdradzę, ale po 5 min rozwścieczona Kornaś z Miśką rozwiały nasze wątpliwości opieprzając nas, że je oszukaliśmy.
Nagle zadzwonił telefon do Kornaś. Zagadałem się trochę z koleżanką. Nim się obejrzałem nikogo z naszej paczki już nie było. Okazało się, że Kamila ma przypał od rodziców o to, że jej nie ma w domu. Wskoczyłem na rower i dopędziłem lecących niczym wiatr towarzyszy. Na nic zdały się tłumaczenia o zepsutym rowerze. Biedna K. dostała szlaban.
W rowerze odnajduję coś czego nie jest w stanie mi dostarczy żadne inne doświadczenie. Każdy dzień spędzony na moim twardym siodełku jest jakiś inny, wyjątkowy. Tylko bike i dobra muzyka jest w stanie mnie wywieźć z dala od udręk i kłopotów życia codziennego. Jednak w czasie jazdy chowam mp3 głęboko do plecaka. Łączę się z naturą, która przyjmuje mnie mniej lub bardziej gościnnie. Ale w końcu od tego są przygody. Nie zawsze bezpieczne.
gruszek
